“Koekje erbij?” Meneer van Vliet houdt het trommeltje voor mijn neus. Ik drink een kopje thee bij een cliënt. Ik keur de inhoud. Meestal neem ik geen koekje omdat het niet past in mijn leefstijl. In het trommeltje liggen biscuitjes. ‘Verkade Zaandam’ staat er op. Een biscuitje met een gekarteld randje. Een randje alsof het geborduurd is. Uit het blik komt de zoete geur van kokos en vanille. Ik voel me ontspannen worden. De geur roept een herinnering van langer geleden op. Misschien wel aan mijn eerste biscuitje ooit bedenk ik me. Maar waarschijnlijk is de Langevinger mijn eerste suikerervaring, zoals bij de meeste jaren zestig kinderen.
Ik neem een hap en proef teleurstelling. Het is minder zoet dan in mijn herinnering. De bite is bros. Met mijn tong voel ik het dunne suikerlaagje op de bovenkant van het biscuit. Na vermenging met speeksel en drie keer kauwen is de brosse hap veranderd in een drassig papje. Dit papje brengt mij terug bij mijn zesjarige Ik.
In een bordje heb ik 2 Nizza biscuitjes gedaan met warm water. Het is poppen eten. Voor mijn pop Bella. Ik krijg het prutje niet in het mondje van Bella omdat daar een piepklein gaatje voor een mini zuigfles zit. Met veel moeite wrik ik met de schaar een groter gat in het mondje en prak het prutje liefdevol in het poppenhoofd.
’s Avonds gaat Bella mee in bad. De smurrie komt er niet uit. Wel loopt Bella vol met water en sterft daar een trieste poppendood.
Ik wil meer weten over dit biscuit en lees op het internet dat Nizza één van Nederlands meest geliefde koekjes is. Eén hap en je bent thuis. Aldus meneer Verkade.
Eén hap en je bent terug in de tijd, minder zoet dan je denkt.