Minister Helder loopt mee in de wijkverpleging, lees ik in mijn vakblad. Een leuk artikel waarin zij beweert de knelpunten in de zorg te bespreken. De indrukken die ze opdoet neemt ze mee in haar beleid. Ze fietst deze ochtend langs drie cliënten. Dat is een ander getal dan mijn vijftien cliënten die ik vandaag had omdat er personeelstekort is.
Op mijn fiets was het ook gezellig. Weliswaar in de stromende regen. Dat geeft een iets ander beeld van de wijkverpleging dan de foto bij het artikel. Onze minister gezellig op de fiets.
De zorg is een hoge kostenpost in ons land. Er is een toename van zorgvragers en een afname van zorgverleners. Het vak van verpleegkundige lijkt weinig aantrekkingskracht te hebben. Hier zijn verschillende oorzaken voor aan te wijzen. Eén hiervan is de marktwerking in de zorg volgens mij.
Met achtendertig jaar ervaring in de zorg kan ik zien hoe dingen veranderd zijn. Er wordt nu meer efficiëntie verwacht van de verpleegkundige en dit gaat ten koste van de kwaliteit. Onverwachte situaties passen niet in ons huidige stelsel. De zorg is een verdienmodel geworden. Er moet voldaan worden aan kwaliteitseisen en daarmee zijn er meer administratieve handelingen gekomen en dus minder handen aan het bed. Dit zorgt voor extra druk. De zorgverzekeraars zijn druk bezig met winst maken en elkaar beconcurreren. De winst komt niet bij de cliënt terecht maar bij de directie en het hoger management. De beloning voor de verzorgende en verpleegkundige blijft laag in vergelijking met het bedrijfsleven.
Heeft de politiek dit door? Vraag ik mij af. En hoe zou het anders kunnen? Wanneer ik kijk naar mijn kleine team zie ik onbetaalbare krachten: eigenwijze, sociale en bevlogen mensen. Ze zijn loyaal en stralen meestal werkplezier uit. Daarentegen is het team kwetsbaar: zeven van de tien vrouwen zijn vijftig plus.