Jij vindt het echt leuk in de wijk hè? Vraagt Odette. Ze is tweedejaarsleerling HBO verpleegkunde. Ik heb haar gevraagd of ze haar stage in de wijk wel leuk vindt. Na het beleefde antwoord komt het eerlijke antwoord; voor haar is het allemaal niet zo spannend. Ik hou van deze eerlijkheid. Samen kijken waar zij meer uitdaging uit kan halen. Odette wil meer doen en minder toekijken. Bij mevrouw van Buren pakt ze direct aan. Ze trekt een volle po onder de postoel vandaan en laat hem uit haar handen vallen. Urine spettert over het zeil, een gele plas ligt naast de omgevallen emmer. “Het ziet er zo gemakkelijk uit als ik jullie dit zie doen” lacht Odette.
Het werk als verpleegkundige was voor mij geen heldere keus. Ik kan mij niet
herinneren wat mijn beweegredenen voor dit beroep waren. In 1985 waren er
tekorten in de zorg. Bij de opleiding verpleegkunde kreeg men een leerlingen
salaris en verder ging mijn motivatie niet.
In drie maanden tijd, de preklinische periode, ben ik klaargestoomd om vooral
praktisch te werken. Temperaturen, hartslag tellen, bloeddruk meten en mensen
wassen. Het oefenen met wassen gebeurt op een pop.
Mijn eerste werkdag sta ik bij een echte, levende patiënt. Het voelt als een
toneelspel. Onder toeziend oog van een tweedejaarsleerling moet ik laten zien
wat ik kan. Ik mag wassen, zij droogt af.
Twee chromen waskommen staan op het uitklaptafeltje van het nachtkastje.
Beiden gevuld met warm water, een stukje zeep ligt er naast.” Wilt u uw gezicht met of zonder zeep” vraag ik. Heel voorzichtig was ik zijn gezicht. Van buiten naar binnen bij de ogen. Het is een serieuze klus voor mij. Daar, op die patiëntenkamer, waar ik mijn washandje uitspoel in het chromen kommetje gaat mijn verpleegkundige vlammetje branden. ‘Wat is dit leuk werk en ik word er nog voor betaald ook’ schiet het door mij heen. Zo dicht bij een mens ben ik nog nooit geweest.
Er is in achtendertig jaar veel veranderd. De waskommen in het ziekenhuis zijn vervangen door ‘wassen zonder water’ dit is een plastic pakketje met acht wegwerpwashandjes die opgewarmd worden in de magnetron. Dit is efficiënter blijkt uit onderzoek en een prima alternatief voor de waskommetjes, handdoeken en zeep.
Ja Odette, het werken in de wijk is voor mij echt leuk, het is bijzonder om zo dicht bij de mens te mogen zijn.